Vrijdag 5 juni was ik bij de voorstelling van Romijn Conen in het parktheater in Eindhoven. De voorstelling Vallicht heeft mij diep geraakt. Zelden heb ik theater meegemaakt dat zo eerlijk, kwetsbaar en intens binnen komt. Met zijn indrukwekkende spel weet Romijn Conen gevoelens bloot te leggen die vaak moeilijk onder woorden te brengen zijn. De voorstelling balanceert tussen licht en donker, hoop en verlies, en doet dat met een bijzondere schoonheid en oprechtheid. Ik was van begin tot eind geboeid en ontroerd.

De beelden, de woorden en de emotionele kracht blijven nog lang nazinderen. vallicht is niet alleen een voorstelling, maar een ervaring die je meeneemt, raakt en nog lang bij je blijft. Een prachtige, indringende en onvergetelijk mooie theateravond. Romijn, intens veel dank voor het delen van jouw verhaal. Ik was al fan van en ben dat alleen maar meer geworden. Veel liefs en alle geluk voor de toekomst.

In 2015 kreeg acteur Romijn Conen een herseninfarct dat leidde tot blijvende ernstige beperkingen waaronder Afasie. Zijn carrière als acteur o.a. in ‘Flikken Maastricht’ kwam daarmee tot stilstand.

Na jaren van herstel vrijdag 5 juni in Parktheater een indrukwekkende comeback; een autobiografische monoloog ‘Vallicht’ dat voorzien is van zowel humor als emotie. Vriend Peer Wittenbols hielp hem schrijven.

Romijn Conen is een voorbeeld als het gaat om doorzettingsvermogen en veerkracht en toont dat een passie als acteren ‘dat is voor altijd’ ondanks beperking. Hoe bijzonder zijn woorden gisteren bij het landelijke Podium Inclusief congres ‘Het spelen gaat tegenwoordig veel dieper, ik ben de rol die ik speel, ik ben de tekst …. kortom op het toneel ben ik helemaal mezelf’.

Het was een indrukwekkende voorstelling waarin Romijn zo goed speelt dat je soms niet weet of het gespeelde echt of nep is. Tegelijkertijd zaten er zeer herkenbare aspecten in die ik ken van niet-aangeboren hersenletsel bij anderen. Mooi en verbindend dat er na de voorstelling nog een halfuur was om vragen te stellen en zaken te delen.

“Vallicht, roadtrip van een lamme schooier” van en met Romijn Conen bezocht. Heb ik genoten? Nee! Genieten is hier niet het juiste woord. Heeft de voorstelling indruk op me gemaakt? Absoluut! Voor iemand die geen ervaring heeft met wat hij en zijn omgeving hebben moeten meemaken (en nog), is dit stuk een openbaring. Er wordt een heel goed beeld geschetst van wat er allemaal bij komt kijken, wanneer iemand te maken krijgt met een herseninfarct. Zeker de moeite waard om deze voorstelling te bezoeken. Ik heb het weliswaar droog gehouden, maar had toch wel af en toe de tranen in mijn ogen staan.

Met de titel van de voorstelling doet Romijn zich wat mij betreft overigens tekort. Ondanks zijn beperkingen is hij nog altijd een zeer begaafd acteur! Ik wens hem dan ook – naast verder herstel – nog veel mooie rollen toe.

Wat een topacteur is Romijn Conen, zoveel vragen na afloop over wat nu echt was en wat gespeeld… Ik was uitgenodigd voor de voorstelling door iemand die zelf ervaring heeft met afasie. Ze weet wat het is als je door hersenletsel jezelf moet heruitvinden en de mensen om je heen dat ook moeten. Ze herkende de eenzaamheid van dit proces. Dat raakte me enorm. We hebben er veel over doorgepraat.

De voorstelling gaf fijne inzichten en vragen : over het proces dat iemand echt zelf aan moet gaan, hoe eng ook ( hoe kan ik daarbij helpen?) dat mensen de woede soms in zich houden (maar dat voelt misschien hetzelfde als het een ander toeschreeuwen?) , dat ik er goed aan doe om mij als regie -assistent op te stellen, dat het zin heeft om na heel wat jaren nog steeds aan te moedigen als iemand wil verbeteren, want het kan dus , misschien niet altijd, het is zo persoonlijk op welke punten je dat doet en op welke punten iemand juist voor (tijdelijke) berusting kiest. Een prachtige zin ook ‘de muziek zit gevangen in de laptop, ik wil het eruit krijgen’. Ik hoop dat ik die metafoor en de inzichten mag inzetten in de begeleiding. Enorm bedankt voor deze voorstelling, heel waardevol voor ons beiden geweest! Ik zou willen dat mijn collega’s hem kunnen zien…

Meteen na verschijnen van de theaterbrochure, tickets besteld voor deze voorstelling. Tjonge Romijn, hoe open jij bent over de laatste tien heftige jaren, voor jou, Nanna en jullie gezin. Regelmatig had ik tranen van ontroering, maar ook voor de liefde die jullie gedragen heeft. Zo fijn om jou op het toneel te zien, jouw prachtige stem en dictie te horen, maar vooral de pure jij! Dank je wel Romijn, het zet mijn eigen leven en alles wat daarin in voorkomt en is gekomen weer in perspectief. Alle moois voor jou in de toekomst.
Liefs

As zaterdag kom ik met mijn vrouw en twee vrienden (een ervan werkt in de revalidatie) naar jouw voorstelling Vallicht! Ik ben heel erg benieuwd! 
Zelf ben ik namelijk in 2020 door een dubbele herseninfarct arbeidsongeschikt geraakt. Ik heb daar ook een voorstelling over geschreven genaamd Hersenpijn ! Deze heb ik 3x mogen brengen in Orpheus. Tussen de eerste twee zat een half jaar tijd. De derde deed ik 2 maanden later. Daarna heb ik nog zo’n vier voorstellingen gegeven in netwerken van revalidatie. Ik ben bang dat ik veel herkenning zal vinden in jouw voorstelling en in jouw eigen verhaal. Het lijkt me dan ook heel mooi om een keer contact te hebben. Maar mocht de mogelijkheid er zijn schud ik in ieder geval graag je hand na de voorstelling.

Johan, mijn vriend, Marcel een vriend van mijn vriend (leren kennen bij Revant, het revalidatiecentrum in Breda) en ik zijn gistermiddag naar jouw voorstelling geweest! Ik wil je graag nogmaals bedanken voor de prachtige voorstelling. Het heeft me diep geraakt. Jouw kracht en kwetsbaarheid lieten me ook even bij mijn eigen gevoel komen. Heel hartelijk dank! 

‘Daar sta je dan in de spotlights: mensen zijn ontroerd, ten diepste geraakt door je prachtige voorstelling. Emotie die vanuit de tenen lijkt te komen, afgewisseld door absurdistische, Finkers aandoende, humor: “het is maar goed dat ik toen niet ben overleden, “ik hou van je” als laatste woorden had niemand geloofd”. Soms moet iemand je op een reis sturen om jezelf terug te kunnen vinden. Romijn Conen die zich zelf speelt, met nadruk op speelt. Die geweldige acteur is helemaal terug, of misschien gewoon nooit weg geweest? Romijn speelt de A4tjes van de vlaggenmast, de sterren van de hemel. Een voorstelling waar je zo diep in opgaat dat je alles om je heen vergeet en even wordt teruggezet vanuit de dagelijkse hectiek naar de essentie van het leven, de liefde voor elkaar en de kracht om overeind te komen.’