Gisteren was ik bij Vallicht in Utrecht en ik wilde je graag laten weten hoezeer de voorstelling mij heeft geraakt.
Tijdens de voorstelling voelde ik al veel herkenning in de thema’s die je onderzoekt, maar vooral het nagesprek maakte indruk op mij. De openheid en kwetsbaarheid waarmee je daar zat en het gesprek aanging, vond ik bijzonder ontroerend.
Wat mij raakte, was hoe jij volledig boven de materie leek te staan, terwijl jij degene bent die dit allemaal heeft meegemaakt. De combinatie van die persoonlijke kwetsbaarheid en jouw vakmanschap als maker en speler vond ik bijzonder indrukwekkend. Juist daardoor kwam het verhaal voor mij zo krachtig binnen.
De reden dat ik je schrijf, is dat ik momenteel zelf bezig ben met een persoonlijke voorstelling (…) onderzoek ik hoe het is om te leven met chronische pijn en cerebrale parese, en hoe je je verhoudt tot een lichaam dat niet altijd meebeweegt met je verlangens, ambities en verwachtingen. Het gaat over levend verlies, over rouw zonder duidelijke eindstreep, maar ook over verbinding en de schoonheid die kan ontstaan wanneer we ruimte maken voor kwetsbaarheid.
Net als jij wil ik de voorstelling niet alleen in theaters spelen, maar ook in zorginstellingen, omdat ik geloof dat deze verhalen niet alleen artistieke waarde hebben, maar ook iets kunnen betekenen voor mensen die zichzelf er zelden in terugzien.
Juist daarom zou ik het ontzettend waardevol vinden om eens met je in gesprek te gaan. Ik ben benieuwd naar jouw maakproces, naar de keuzes die je hebt gemaakt in het vertellen van zo’n persoonlijk verhaal, en naar hoe jouw missie zich heeft ontwikkeld tijdens het spelen van Vallicht. Ook ben ik nieuwsgierig naar wat je hebt geleerd van de ontmoetingen met publiek, zowel in het theater als daarbuiten. (…)
Dank voor de prachtige voorstelling en voor de manier waarop je met zoveel menselijkheid ruimte maakt voor verhalen die vaak verborgen blijven.
Met vriendelijke groet,